Filgueiras confesou que é cascarilleira, «das Atochas», desculpouse porque «non sei cociñar ben as palabras» e recordou como «o Val de Elviña foi o que nutriu a cidade, que logo cuspiu sobre ela o cemento de moitas maneiras». Tamén evocou o monte das Arcas, cuxo topónimo aínda se conserva nunha leira da Zapateira, no que había «a necrópole máis antiga, con trinta e tres túmulos funerarios», ademais de menhires.
Unha arca de cartón é precisamente a que contén os vellos topónimos recuperados; Ana Filgueiras apuntou que aí dentro «están as vidas das persoas, que é o fundamental», cualificou estes testemuños como «libros de pedra que están desaparecendo» e considerou «grave e dramática» a desaparición da terra. Para a autora deste traballo de investigación antropolóxica, a publicación auspiciada pola Universidade «é un punto de esperanza no desalento».
Carlos Maceiras, en nome dos veciños de Elviña, agradeceu a recuperación desta toponimia e a súa publicación, á vez que reivindicaba que a ampliación do campus universitario «se faga de maneira racionalizada, porque os veciños queremos seguir vivindo en Elviña, somos os gardiáns deste ben cultural» e comprometeuse «a que seremos bos veciños».
Manuel Rivas evocou recordos da súa infancia neste lugar, algúns vinculados á tasca de Leonor e outros ás mulleres que xogaban ao fútbol, «despois veu Messi, pero non vin a ninguén xogar como Maruxa Tasende».
Xurxo Souto recordou topónimos perdidos na cidade e aludiu á «Mariña Dourada, ese campo de aí», dixo sinalando cara ao comedor universitario.
O reitor, José María Barja, reiterou o compromiso «de que os veciños sigan aquí» e indicou que a recuperación desta toponimia era un compromiso. Tamén recordou as palabras de Ramón Piñeiro sobre a necesidade de «galeguizar Galicia», algo do que «queda moito por diante», e tamén na defensa do idioma «a máis grande riqueza de Galicia».



