Máis de 50.000 persoas na meirande marcha polo galego da historia

El País
19/10/2009
Galicia

Silvia R. Pontevedra. Santiago

"No sabía que en Galicia hubiese tantos gallegos", comentáballe ao vixiante do aparcamento da Praza de Galicia un dos turistas que quedaron atrapados co seu coche máis de media hora, sen poder saír, porque a riada de manifestantes atascaba a rúa. "Estes, mañá, apúntanse a Galicia Bilingüe", bromeaba algún dos que ían na marcha ao ver a ringleira de autos que se perdía dentro do garaxe. Enriba da porta da saída de vehículos, nunha pantalla luminosa, o Concello de Santiago pasaba ese anuncio no que Gadis convida a vivir "como galegos".


Miles de persoas ateigan a praza da Quintana. EFE

A xente non deixaba de pasar, e non deixaría de facelo até tres horas máis tarde, cando a Fran Rei (vicepresidente da Mesa e coordinador de Queremos Galego, a plataforma que convocou o acto), o chamaron ao móbil para avisalo de que aínda había grupos saíndo da Alameda. Unha parella de municipais comentaba durante a marcha que debían de ser "máis de 50.000 persoas", e logo confirmaba a cifra, unha vez supervisada polos mandos, o axente ao que onte pola tarde lle tocaba garda ao teléfono: "Aquí deixáronme anotado 50.000". A organización, abrumada polas masas en movemento, tardou tempo en botar as súas propias contas. "Cando menos, 60.000 dixeron primeiro", mais logo repasaron os seus cálculos, e en vista dos moitos que se quedaron sen escoitar o manifesto da Quintana, terminaron por dicir que 100.000.

Despois dos integrantes da coordinadora Queremos Galego, avanzaba termando dunha das pancartas da cabeza a plana maior do BNG. E, aproximadamente a medio quilómetro de distancia, perdidos entre o xentío, secundaban a protesta os socialistas galegos, co ministro de Xustiza, Francisco Caamaño, na comitiva.

Manuel Vázquez, secretario xeral do PSdeG, que agardou ao sábado para confirmar a súa presenza, quitáballe importancia á súa posición retrasada na marcha. Non é que estivesen gardando distancias, é que se lles meteu "todo o mundo diante". Por iso, ao final, quedáronse sen escoitalos. Iso xa pasara o 17 de maio, na anterior manifestación polo galego (á que segundo a policía asistiron 10.000 persoas) pero desta volta todo o mundo coincidía en había máis xente. Queremos Galego conseguiu mobilizar, incluso, aos grupos de defensa da lingua que en tempos adversos van agromando no Berzo, en Estremadura, en Andorra ou en Canarias. Á vez que tiña lugar a manifestación en Santiago, celebrábase unha reunión en pro do idioma propio e en contra das políticas e Feixóo en Bruxelas, e o Terzo da Fala de Bos Aires mandaba un comunicado excusando a súa presenza por estar a "10.000 quilómetros".

Máis en:
http://www.elpais.com/articulo/Galicia/50000/personas/mayor/marcha/gallego/historia/elpepuespgal/20091019elpgal_1/Tes

Queremos galego!

Historia dun despropósito

Galicia Hoxe
1/08/2009

Yes, I do

Maré. Santiago. A maioritaria participación dos centros privados -agrupados en asociacións que desde o primeiro apoiaron o propósito do PP para rebaixar a proteción legal do galego- favoreceu que o castelán se eirixise no idioma triunfante da Consulta Vázquez sobre o idioma no que os pais queren a educación dos seus fillos. O propio secretario xeral de Política Lingüística, Anxo Lorenzo, que compareceu só ante os periodistas sen ningún dos dous impulsores da consulta, o presidente Alberto Núñez Feijóo e o conselleiro de Eduación, Jesús Vázquez, recoñeceu que os centros privados foran os máis dados a contestar o cuestionario dunha consulta que unicamente acadou o 58 por cento de participación. Non obstante, rexeitou dar datos sobre a diferenza entre o ensino público e privado.

Boa proba de que os centros privados impuxeron o seu punto de vista na consulta -e lle deron a Feijóo unha coartada política - é que en Formación Profesional -maioritariamente pública- o galego impúxose ao castelán. Con todo, a máis votada foi a opción bilingüe nese ámbito, o mesmo que ocorre en infantil.

Tras un mes de reconto, e cun custo declarado de 160.000 euros, a tan polémica e cuestionada consulta Vázquez non presenta, polo demais, ningunha novidade. "O conxunto das respostas das familias fan evidente que a sociedade galega se reafirma bilingüe. Esa foi a interpretación de Lorenzo nunha roda de prensa por veces tensa porque, analizando os datos polo miúdo, o que se amosa é unha polarización perigosa: en primaria e secundaria as respostas a prol do monolingüismo -sexa galego ou castelán superan as do bilingüe.

As familias dos rapaces e rapazas de maior idade amosáronse menos interesadas na consulta. A porcentaxe de respostas superou o 70% en infantil e primaria, pero caeu por debaixo do 40% en secundaria, pasando pouco do 30% en Formación Profesional.

Hai que ter en conta ademais que a maioría dos alumnos e alumnas están matriculados na educación primaria -127.000- e secundaria -124.000-. O censo utilizado pola Consellaría de Educación sitúa en 64.661 o número de estudantes de infantil, e en 15.144 o de alumnos de F.P. Lorenzo apuntou outro dato importante, que non precisou con cifras: responderon á enquisa máis os pais dos centros privados que os dos concertados, e máis estes que os dos públicos, polo que a representatividade da "mostra" é cuestionable, -independentemente de todos os defectos metodolóxicos que varios colectivos xa denunciaron-. Tampouco se de- sagregaron os datos segundo o hábitat rural-urbano.

Unha das cuestións que non ofrecen dúbida é o acordo dos pais con que se "impartan materias en inglés": o 91,5% dos de educación infantil, o 75,2% dos de primaria, o 63% dos de secundaria e a mesma porcentaxe en FP. Lorenzo aclarou que a Xunta "fará un esforzo" para que o ensino "trilingüe" sexa realidade en oito anos.

O resto dos datos poden interpretarse de diversos xeitos: como un apoio ao ensino en castelán, como un decantamento polo ensino bilingüe ou polo monolingüismo, con preferencia polo castelán. En educación infantil, malia que o 58,8% dos pais afirmaron que o castelán é a lingua inicial do seu fillo, máis da metade, o 53,2%, inclináronse por un modelo bilingüe. Pero son moitos máis os que optaron pola resposta só "castelán" que os que escolleron só "galego".

En educación primaria e secundaria a cousa complícase. Ante a pregunta "En que lingua preferiría as materias troncais?", a resposta máis numerosa é "todas en castelán" -37,6% en primaria e 33,8% en secundaria-. A segunda resposta máis escollida é "unhas en galego e outras en castelán": en primaria 26,6% e en secundaria 23,6%. E en secundaria a resposta "todas en galego" -19,8%- é máis elixida que en primaria -12,5%.

Se se suman as respostas "todas en castelán" e "a maioría en castelán", o castelán acadaría máis da metade: 54% pero non chegaría nin ao 50% en secundaria: 48,5% . A suma de "todas en galego" e "a maioría en galego" acada porcentaxes moito menores: 18,3% para primaria, e 27,5% para secundaria. A opción polo bilingüismo, -se se suman as respostas "a maioría en galego", "unhas en galego e outras en castelán" e "a maioría en castelán"- queda por debaixo da metade: 49.40% en primaria, e 48.5% en secundaria-. "Todas en galego" e "todas en castelán" suma o 50,10% en primaria, e o 53,6 en secundaria.

Se o que se suma son as respostas de todos os niveis educativos, conclúese que 75.577 pais prefiren un ensino só ou maioritariamente en castelán, fronte aos 35.019 que o queren en galego. Hai que ter en conta que os mesmos pais puideron contestar máis dun cuestionario, e que non hai garantías de que fosen os fillos os que respondesen-. Un total de 93.900 pais optaron por algún tipo de ensino bilingüe.

Galicia Hoxe

http://www.galicia-hoxe.com/index_2.php?idMenu=86&idNoticia=454076

Xeografía sonora do val de Elviña

La voz de Galicia

A Coruña

19/05/09

A Universidade publica o traballo de Ana Filgueiras cos nomes dunha zona que no seu día «foi a que nutriu a cidade, un libro de pedra que está desaparecendo»

Rodri García. «A xente de Elviña canta / e canta por non chorar / ou pobo que tanto queren / xa lle o queren quitar». é a primeira estrofa da canción coa que un grupo de veciños pecharon onte a presentación de O val de Elviña, a identidade cultural na memoria , unha publicación coa que a Universidade coruñesa celebrou o Día das Letras Galegas. Ana Filgueiras, a autora deste traballo, falaba na mañá de onte entre os xardíns da Casa do Lagar, coa emoción asomada á súa garganta e a choiva ameazando desde o alto dos Curutos e Os Castros e a piques de baixar pola Cavaxe. Todas esas son, pódese ler na publicación, «designacións cunha forte personalidade e con voz propia que hoxe en día non somos quen de ouvir». Tamén cualifican esta toponimia como «un legado de primeira orde cunha forte base territorial que vai desaparecendo de vagar ao sobrepoñérense neste espazo novas denominacións asépticas alleas».

Filgueiras confesou que é cascarilleira, «das Atochas», desculpouse porque «non sei cociñar ben as palabras» e recordou como «o Val de Elviña foi o que nutriu a cidade, que logo cuspiu sobre ela o cemento de moitas maneiras». Tamén evocou o monte das Arcas, cuxo topónimo aínda se conserva nunha leira da Zapateira, no que había «a necrópole máis antiga, con trinta e tres túmulos funerarios», ademais de menhires.

Unha arca de cartón é precisamente a que contén os vellos topónimos recuperados; Ana Filgueiras apuntou que aí dentro «están as vidas das persoas, que é o fundamental», cualificou estes testemuños como «libros de pedra que están desaparecendo» e considerou «grave e dramática» a desaparición da terra. Para a autora deste traballo de investigación antropolóxica, a publicación auspiciada pola Universidade «é un punto de esperanza no desalento».

Carlos Maceiras, en nome dos veciños de Elviña, agradeceu a recuperación desta toponimia e a súa publicación, á vez que reivindicaba que a ampliación do campus universitario «se faga de maneira racionalizada, porque os veciños queremos seguir vivindo en Elviña, somos os gardiáns deste ben cultural» e comprometeuse «a que seremos bos veciños».
Manuel Rivas evocou recordos da súa infancia neste lugar, algúns vinculados á tasca de Leonor e outros ás mulleres que xogaban ao fútbol, «despois veu Messi, pero non vin a ninguén xogar como Maruxa Tasende».

Xurxo Souto recordou topónimos perdidos na cidade e aludiu á «Mariña Dourada, ese campo de aí», dixo sinalando cara ao comedor universitario.

O reitor, José María Barja, reiterou o compromiso «de que os veciños sigan aquí» e indicou que a recuperación desta toponimia era un compromiso. Tamén recordou as palabras de Ramón Piñeiro sobre a necesidade de «galeguizar Galicia», algo do que «queda moito por diante», e tamén na defensa do idioma «a máis grande riqueza de Galicia».

A "canción protesta" en Elviña

El Ideal Gallego

A Coruña

19/05/09

A “Canción protesta” de Elviña pide a Barja un compromiso firme cos veciños

Reportaxe de Marino Pérez

O acto no que estaba prevista a presentación do libro “O val de Elviña, a identidade cultural na memoria”, converteuse nunha reivindicación por parte dos veciños da área na que se sitúa a Universidade, debido a que a súa expansión supoñería o derrubo das súas vivendas.

“Aquí todos queren encher a mochila, aínda que para eso, alguén perda a vida”. Esa foi a conclusión, o final da tonadilla coa que quixeron rematar os nativos de Elviña unha composición especificamente creada para o día de onte. É que, di Carlos Maceiras, presidente da asociación de veciños Os Rexumeiros de Elviña e Castro, que son moitos os anos que levan vivindo nas súas casas “para que agora veñan botarnos delas”.

Por iso é entendíbel que o que había ser a presentación dun libro sobre Elviña, sobre a súa idiosincrasia, as súas tradicións e os seus mitos e lendas, se convertese nun espazo para a reivindicación polas consecuencias da residencia universitaria. Tanto Maceiras coma os seus veciños, aos que se lles uniu o escrito Manuel Rivas á hora de entoar, debido ao seu pasado como residente no barrio, pediron “un compromiso máis firme” á Universidade. Até agora, para eles, a súa postura fora “un tanto ambigua”.

O reitor, José María Barja, asegurou que o compromiso da entidade que dirixe coa zona contigua “seguirá a existir”. Pero é que o órgano educativo pouco ten que ver cos dictados de quen decide construír aquí ou acolá e “cargarse vinte ou corenta casas”, tal e como sinalou Maceiras. O que foi fundador da agrupación veciñal no seu día, e que onte exerceu como compoñente dun coro improvisado, acusou os constructores de “falla de imaxinación no traballo”: “Teñen un millón de metros para construír, non había necesidade de tirar nin unha vivenda”. Na súa intervención, o responsábel veciñal afirmou que son “partidarios da expansión, pero con racionalidade”. Lembrou, ademais, a figura de Antonio de Manuco, que se matou “botándose ao tren cando o quixeron deixar sen a súa casa, onde vivira sempre”.

O caso da “canción protesta” non terminaba aí, senón que arengaba á loita aos máis novos, declarándose os máis vellos cansos, e pedindo un esforzo ás xeracións vindeiras. “Non imos quedar parados, non imos sentar a mirar como nos botan das nosas casas”, avisaban os veciños, “se nos queren botar imos resistir”. Por outra banda, tranquilizaban aos presentes dicindo que o seu discurso “non é unha ameaza, aínda que podería provocar un conflito social grave”.

Rivas secundou a postura de Carlos Maceiras e, tras asegurar que “o que é de Elviña leva a pertenza ao val como unha tatuaxe, para sempre”, solicitou un cambio de nome: “Deberíase chamar Universidade de Elviña”. Visibelmente emocionado, mirou atrás para recordar a Maruxa Tasende, unha das mulleres que xogaban ao fútbol na zona do castro: “Primeiro estaba ela, despois apareceu Messi”. O autor de “O lapis do carpinteiro” relatou como viu por primeira vez a televisión “na tenda de Leonor” e ao home do tempo, que apuntaba sempre ao mesmo lugar do mapa cando chegaba unha borrasca desde as Azores: “Despois souben que Mariano Medina –nome do meteorólogo- apuntaba a Elviña, aos nosos tellados”.

A terra das mulleres futbolistas, das pedras que falan para contaren a historia que as precedeu e do que Rivas chamou “o realismo máxico da fábrica da Coca-Cola” corre, segundo os seus habitantes, “risco de desaparecer”. Por iso, para homenaxeala, Filgueiras recolle na súa obra o que foi o castro, empregando os seus coñecementos de arqueoloxía para contar “as vidas das persoas”.

Manifestación na defensa do galego

A Mesa

17/05/09

17 DE MAIO.- Máis de 50.000 persoas uníronse en Santiago de Compostela á maior manifestación da historia en defensa do galego .

O acto final tivo que repetirse dúas veces nunha praza da Quintana repleta, mais houbo miles de persoas que non deron accedido

Carlos Callón pídelle a Feijóo e aos seus conselleiros “que se apropien do galego”

Vista da Quintana (Vieiros)

Desde as doce do mediodía até pasadas as tres da tarde 50.000 persoas manifestáronse esta mañá nas rúas de Santiago de Compostela na que foi a maior manifestación en defensa do galego da Historia, na que a mensaxe foi unánime: “nin un paso atrás para o noso idioma”. Cando a cabeceira da manifestación chegaba á Praza da Quintana aínda había xente saíndo da Alameda, e a pesar de que se realizou o acto de clausura dúas veces, houbo miles de persoas que non conseguiron acceder á praza.

Unha vez feita a chegada á Quintana da cabeceira da manifestación e despois de que Mercedes Peón dese coa súa intensa voz a benvinda aos manifestantes, desde o palco, o presidente da Mesa, Carlos Callón, dirixiuse a Alberto Núñez Feijóo para pedirlle que se apropie do galego: “Feijóo, o mesmo que levantou no seu día a bandeira do odio contra a nosa lingua, dixo onte que había quen quería apropiarse do galego. Nós pedímoslle que el tamén se apropie do galego, que o faga seu, e tamén llo pedimos aos seus conselleiros, como Pilar Farjas ou Javier Guerra, analfabetos en galego”.

Callón chamou á “mobilización continuada da sociedade” e lanzou unha advertencia ao goberno da Xunta: “Que non nos pidan ningún consenso para enterrar o galego nin para que renunciemos aos nosos dereitos. Se os actuais gobernantes queren desmantelar a oficialidade do noso idioma, volveremos a saír á rúa, as veces que faga falta.”

Un dos momentos máis emotivos do día foi cando se deu lectura por vez primeira ao Manifesto a prol da convivencia lingüística e a igualdade de dereitos para o galego. Yolanda Castaño, Nemésio Barxa, Teresa Moure e Avelino Pousa Antelo foron a voz das máis de 20.000 persoas e 600 colectivos que apoiaron até o de agora este texto, promovido por 30 persoas de distintos eidos da sociedade galega.

A presenza no palco de Pousa Antelo, un histórico galeguista que aos seus 95 anos continúa sendo un dos máis activos defensores da lingua galega, despertou unha inmensa ovación de todos os asistentes. As palabras de ánimo do Presidente de Honra da Mesa serviron de exemplo vital para os miles de nenas e nenos presentes na manifestación, algún dos cales encabezou a marcha con pancartas como “Señor Feijóo, queremos xogar e aprender en galego” ou “Mil primaveras máis para a nosa lingua”.

Precisamente o ensino en galego protagonizou moitas das consignas coreadas polos asistentes á manifestación, entre elas “Os conselleiros ás galescolas” ou “Na Galiza, ensino en galego”. Tamén houbo berros para a chuvia, que non conseguiu diluír as ganas dos milleiros de galegos e galegas que hoxe se manifestaron para defender a nosa lingua propia: “Aínda que se molle a nosa lingua non encolle”.

Foron moitas e moi diversas as asociacións e colectivos que acudiron con pancartas propias á manifestación, na que se escoitou falar moito galego mais tamén castelán, deixando patente que non só os galegofalantes queren a igualdade de dereitos para o galego, senón que a maioría da poboación galega está en contra da desmantelación da protección xurídica do galego que pretende o goberno do Partido Popular.

http://www.amesanl.org/noticias/noticia_tipo.asp?IDNOTICIA=1433

http://www.vieiros.com/nova/74130/manifestacion-historica-en-defensa-da-lingua

Manifestación do 17 de maio

A Mesa pola normalización lingüística volve convocar este ano unha manifestación polos dereitos da lingua galega. Baixo o lema "O galego, a nosa columna vertebral" están chamados a acodir todas as persoas que amen o galego, sexa o seu idioma habitual ou non.

Integrantes da Mesa convocando a

manifestación (A Nosa Terra)

A manifestación partirá ás doce da mañá na Alameda compostelá para dirixirse cara á praza da Quintana, agardando os convocantes unha participación masiva dos galegos.

A especial relevancia deste convocatoria vén marcada polos fortes ataques que está a padecer o idioma galego. Tras unha prominente campaña na que se lle quixo facer ver á sociedade galega que a Xunta estaba aplicando políticas de imposición lingüística do galego, grupos contrarios ao galego esixen que se cambie a normativa lingüística en favor do castelán.


Tedes máis información da convocatoria e sobre os buses que saen de diferentes puntos do país en:

http://www.amesanl.org/campanhas.html#17maio2009