Os alumnos sairán á rúa para reclamar a residencia universitaria

El Ideal Gallego

24/02/10

A Coruña

M. Pérez > A Coruña

Despois de que a maior parte dos estamentos da Universidad avisasen, por activa e por pasiva, da importancia de construír unha residencia de estudantes no campus de Elviña, os alumnos decidiron implicarse de cheo na reivindicación. Ante a recente paralización do proxecto para construír este novo espazo, os Comités -antigos CAF- despois dunha asamblea celebrada onte iniciarán esta semana unha campaña para conseguir que se siga adiante cun plan que facilitaría o acceso de cualquera alumno a unha educación superior.

A pesar de que non ten aínda unha data concreta, planean levar a cabo nos próximos días unha movilización e unha asamblea de estudantes. A primeira das iniciativas para coñecer a opinión dos afectados e a segunda que podería consistir nunha manifestación multitudinaria ou unha acampada xunto ao solar onde se tería que construír o edificio.

Indignado, o líder nacional da organización, Marcos Loureiro, criticaba onte que a capital herculina é “a única en todo o Estado Español” que non conta con este tipo de infraestrutura. O enfado do sindicato académico ten que ver coa demora nos traballos que aprobara o anterior goberno da Xunta e que “o PP tirou por terra”. Ata asegura Loureiro que o partido conservador planea levar a cabo unha privatización do aloxamento.

A pesar de que estas instalacións estarían preparadas para albergar tan só ao 15% dos matriculados na Universidade, os Comités ven crucial a súa construción e “sangrante”, o feito de que aínda non se comezase a levantar. Esperan ademais, que unha vez posto en marcha o programa, primen os criterios económicos sobre os académicos para poder acceder a unha praza. Alega Loureiro que, desta maneira, aquel que queira estudar poderá facelo sen ter que atender á súa renta, mentras que se se fai ao contrario perderíase a raíz dunha universidade pública.

A maior parte das facultades sitúanse fóra do casco urbán da cidade, o cal obriga aos alumnos a desplazarse a diario utilizando o transporte público ou os seus vehículos particulares, co conseguiente gasto que isto supón.

Por ese motivo, os alumnos levan anos reclamando que se lles otorgue un bonobús universal, en lugar do que actualmente funciona e que só cubre parte dos gastos dos que teñen unha determinada renda. Este sistema aplícase con éxito na Coruña.

As agrupacións de zonas rurais esixen a conservación dos núcleos tradicionais

La Opinión de A Coruña

20/02/10

A Coruña

Os residentes nos barrios máis periféricos solicitan ao Concello que modifique a normativa que incrementa a protección urbanística dos terreos nos que viven

José Manuel Gutiérrez A Coruña

A persistencia dos núcleos rurais do municipio coruñés, cun número considerable en relación ás súas reducidas dimensións, é a principal preocupación das asociaciçons que agrupan aos residentes nestas áreas. Os colectivos nos que existen estas entidades de poboación reclaman que se teñan en conta as recomendacións do autor do plan xeral, Joan Busquets, para que se manteña a tipoloxía das antiguas aldeas que aínda resisten nas zonas periféricas do casco urbán.

. Bens é Nostián. As asociacións destes dous núcleos reclaman de forma conxunta que sigan sendo considerados como entidades rurais, de forma que os terreos que rodean ás vivendas existentes sexan calificados como rústicos de protección ordinaria e non de protección especial. A fin é que os veciños poidan seguir construíndo vivendas unifamiliares nambas localidades, coa fin de manter o seu sistema de vida tradicional.

Un veciño de Bens na súa horta, xunto á refinería de Repsol. / f. martínez

. O Portiño. O colectivo decidiu integrarse na plataforma Dereito á cidade, que presentou alegacións ao plan nas que critica o modelo elixido para a súa elaboración, a falta de participación cidadá real e a excesiva edificabilidade autorizada. O proxecto de construción dun gran número de vivendas neste barrio, que suporá a desaparición do núcleo existente e o realoxo dos veciños en novos edificios, é a principal preocupación dos residentes.

. As Xubias. Busquets alaba as características deste barrio e defende a súa conservación, pero os veciños reclaman uns accesos adecuados desde a Avenida da Pasaxe, xa que na actualidade é imposible a chegada dos autobuses urbáns e dos vehículos dos bombeiros. A asociación esixe ademais unhas zonas verdes reais, xa que as únicas previstas son taludes con fortes pendentes.

. Castro de Elviña. A consolidación dos núcleos de San Vicente e O Castro é o obxectivo do colectivo veciñal, que se opón á construcción de vivendas colectivas, e esixe a catalogación de elementos etnográficos como as fontes e que se garantice a supervivencia das casas afectadas pola ampliación do campus universitario.

. O Birloque-San Cristovo das Viñas. Tamén esta asociación alega á normativa de alturas, ao tempo que reclama alternativas aos viais que pasarán por este barrio, para o que conta co apoio da federación veciñal. A entidade defende que o núcleo das Rañas manteña o seu carácter rural e que se modifique a súa conversión nunha zona verde.

. Feáns. A agrupación veciñal mostra a súa disconformidade coa ordenación proposta para toda a zona máis elevada desta parte do municipio, como a próxima ao colexio Obradoiro. Os residentes desexan ademais que o val de Mesoiro, ao que o novo plan xeral define como zona de protección paisaxística, conserve a súa calificación urbanística actual para que se poidan construír vivendas unifamiliares no futuro.

. Visma. O barrio esixe unha mellor comunicación coa terceira ronda e a construción dunha vía periférica que evite o paso do tráfico polo núcleo actual. Outra reclamación refírese á glorieta existente no barrio, xa que o plan redúcea á metade da súa superficie actual e os veciños consideran que debería estar regulada mediante semáforos.

. Eirís. A ordenanza sobre alturas tamén é alegada por esta asociación, que reclama ademais a conservación das vivendas unifamiliares no monte Mero, así como nas zonas de Curramontes e Castaño de Eirís. Tamén pide o colectivo que o polígono de Pedralonga non resulte afectado pola lei galega sobre o litoral, xa que estará moi próximo ao borde da ría.

. A Zapateira. As alegacións desta asociación defenden a consolidación dos núcleos urbáns na súa zona porque estiman que a nova normativa deixará fóra de ordenación a vivendas que agora están en terreo urbanizable e que o plan define como rústico.

A continua expansión do casco urbán coruñés cara os arredores supón unha seria ameaza para a continuidade dos núcleos de poboación rurais que aínda existen no municipio, segundo afirma Joan Busquets no proxecto do plan xeral. O urbanista catalán sinala que o contacto entre as antigas aldeas e os edificios modernos é "en moitos casos directo, sen apenas transición" e califica de "invasión" o proceso mediante o cal a cidade penetra nestas zonas rurais.

Para o autor do novo deseño urbán da Coruña, en moitos casos "é imposible garantir o entorno mínimo rural que a lei establece para a preservación da súa condición de núcleos rurais", que no caso de Galicia está fixado en 50 metros de distancia con relación ás vivendas tradicionais. Na súa opinión, a definición legal fai que sexa imposible considerar como rural ningún dos núcleos de poboación coruñeses, que no plan xeral aparecen tipificados como "tradicionais", aínda que o seu solo clasifícase como urbán, aínda que diferenciado do que admite a edificación compactada que se autoriza no resto do municipio.

Busquets estima que os núcleos rodeados por completo de solo urbán "perderon o seu carácter rural" e que se integrarán na zona urbana "con maior ou menor fortuna". Para este técnico, o tamaño das parcelas residenciais e a forma na que se agrupan as vivendas serve para identificar os núcleos tradicionais coruñeses. No plan sinálase que a superficie media dos terreos edificados vai dos 100 aos 200 metros cadrados e que a agrupación habitual é en ringleira de polo menos tres casas, o que en opinión do seu autor "configura unha imaxe máis próxima a un modelo de crecemiento suburbán que a unha implantación rural".

A ausencia dunha residencia universitaria limita a chegada de alumnos estranxeiros

El Ideal Gallego

19/02/10

A Coruña

Marino Pérez> A Coruña

O número de Erasmus que chega cada ano á cidade é moito menor do desexado polos responsábeis da Universidade, debido a que a entidade educativa non dispón dunha residencia pública que poida acollelos. Esa era unha das conclusións que se podía tirar onte das palabras de María José Martínez, a vicerreitora de Estudantes, durante a cerimonia de benvida celebrada no Reitorado en honra dos alumnos estranxeiros. Por ese motivo, vense obrigados a residir en pisos de estudantes ou aloxamentos privados, que, na mairía dos casos están afastados do campus.

Xa hai tempo que o responsábel de Infraestruturas, Xosé Lois Martínez e máis o reitor, Jose María Barxa, reclaman a construcción deste edificio, do que os traballos están pendentes na actualidade do labor do Instituto de Vivenda. Mais, de momento, os alumnos terán que agardar. Existe xa un orzamento e espérase tamén unha subvención estatal, que está pendente de adxudicación, que está en mans do Executivo galego.

Máis en www.elidealgallego.com

Esiximos o dereito á cidade

"O PXOM da Coruña, unha ilusión nada realista e pouco eco-lóxica”

Persoas individuais, colectivos culturais e sociais, asociacións veciñais e diversos espazos da sociedade civil coruñesa queremos manifestar a nosa disconformidade rotunda, ante a aprobación inicial (unilateralmente acordada desde o concello da Coruña incluso co informe desfavorable da XUNTA) dun PXOM (Plan Xeral de Ordenación Municipal), que se materializaría na formulación dun modelo de cidade insostible, laboral, ecolóxica e socialmente falando.

Expresamos a nosa disconformidade en forma de esixencia do Dereito á Cidade. Unha cidade, a de todas e todos, necesitada de procesos de diálogo social real, recibe un plan xeral inconcreto, escuro, dificilmente comprensible e contrariamente do que se quere facer ver, cun elevado déficit no que a participación e debate cidadán se refire.

A exclusiva presenza de administracións-partidos e centros de decisión económicos privados (lobbies económicos e grande empresariado da cidade) marca a ausencia dunha formulación dialogante e participativa cunha sociedade civil activa e recoñecible (asociacións culturais e sociais, agrupacións de profesionais, asociacións veciñais, colectivos de base,..) non tida en conta e francamente ausente do proceso de creación deste importantísimo plan de ordenación municipal. Un PXOM que demarca as liñas que dentro do termo “modelo de cidade” marcarán o futuro social, económico, cultural e ambiental da cidade. Grazas ao que lemos neste PXOM o futuro desta cidade semella inconsciente e francamente en suspenso.

Que modelo produtivo (económico) impón o PXOM?

O modelo de cidade terciaria que pretende, fala dun esquema insostible e irreal laboralmente falando, no que se substitúe un sistema produtivo máis heteroxéneo e diversificado por outro baseado en dous eixos de elevado custo ambiental e difícil consolidación económico-produtiva.

Primeiro, un ilóxico tecido de grandes superficies comerciais que socavan o pequeno e mediano comercio ,entregando ás traballadoras e traballadores a elevadas doses de precariedade laboral e impoñendo á cidadanía un modelo de consumo irracional moi por riba das demandas actuais e futuras da área metropolitana.

Segundo, un porto exterior (sobre o que pivotaría segundo o PXOM e o seu autor, Joan Busquets o tecido industrial e o futuro económico da cidade) tecnicamente cuestionado por persoal experto, administracións e cidadanía, sen uns orzamentos rigorosos e realistas, e dependente do proceso especulativo da venda dos peiraos do porto industrial actual; unha venda bloqueada polo estoupido da burbulla inmobiliaria nunha cidade onde o 15% das vivendas están actualmente baleiras.

Que modelo urbano (ambiental, territorial, social..) impón o PXOM?

O PXOM fala de “restablecer a relación co medio natural” algo que vai en clara confrontación coas directrices marcadas en relación á creación de novos recheos, megainfraestruturas, ou novos polígonos industriais e residenciais.

As grandes bolsas de zonas verdes nomeadas polo Plan dependen en gran medida de concellos limítrofes, algúns dos cales xa manifestaron a súa indispoñibilidade ante as intencións do municipio capitalino.

Tamén podemos afirmar que o que se supón un dos seus eixos centrais (a creación de vivendas de protección) é fume co que tratar de lexitimar e dar un marco institucional ao proceso de formalización de polígonos urbanizables (e Convenios de última hora e dubidosa formulación) onde a especulación e a xentrificación con actores privados serán o principal elemento urbanizador dunha cidade xa tremendamente densificada.

Por outra banda, unhas infraestruturas que na realidade violentan a cidade peonil (fraccionándoa con autoestradas como a terceira rolda que a illan fisicamente) para dotar principalmente de comunicación a empresas privadas (radicadas esencialmente en grandes centros comerciais e polígonos industriais de futura construción) e apoiar un modelo de transporte onde, de seguirmos co sistema de mobilidade en uso non solucionaremos os problemas de saturación automobilística. Deberíase solucionar as carencias dunha área metropolitana sen alternativas reais de transporte público, e con hexemonía absoluta e dependencia total do vehículo particular co custo de tempo, económico, e ambiental que isto require.

Outra carencia do PXOM é o tratamento ineficiente ou vago do tecido rural; a única alternativa para os núcleos rurais existentes no termo municipal é a de ser fagocitados polo tecido urbano, sen posibilidade de hibridación e enriquecemento mutuo. No mellor dos casos vemos unha conservación dos núcleos tradicionais en tanto elementos históricos, mais destrúese ou ignórase o territorio que lles dá sentido. Por si mesmo ese territorio ten un valor cultural e ecolóxico, en tanto que son territorios sustentables sempre que se potencie, entre outros, o seu uso primario que agora está en decadencia tanto pola dificultade para poder vivir do cultivo destas terras como pola especulación do que é obxeto.

Por último, falamos dun documento que segue sen abordar a solución que dende as políticas sociais, merecen os mal chamados asentamentos marxinais, e as persoas que os habitan.

En definitiva, a cidadanía da Coruña, activa e propositiva, esiximos participar no modelo concreto (rúas, barrios, comunidades…) e xeral de cidade.

Esiximos cauces democráticos de debate participativo sobre como queremos construír o noso ecosistema urbano porque buscamos ter a oportunidade de facer desta cidade un territorio realmente habitable, sustentable e tolerante.

Esixímolo Aquí e Agora.

A residencia universitaria depende da Xunta para unha axuda de oito millóns

El Ideal Gallego

01/02/10

A Coruña

M. Pérez > A Coruña

O Goberno do Estado podería destinar unha partida de oito millóns de euros para a construción da residencia universitaria que está proxectada no campus de Elviña. Coas obras aínda pendentes de adxudicación por parte da Xunta, o edificio leva xa tempo cerrado desde o punto de vista orzamentario e custará ao redor de 20 millóns.

Así o explica Xosé Lois Fernández, vicerreitor de Infraestruturas e parte implicada na redación do proxecto, que recentemente mantivo unha reunión en Santiago de Compostela con distintos técnicos e representantes do Instituto Galego de Vivenda e Solo (IGVS) -dependente da Consellería de Infraestruturas.

Segundo apunta Martínez, o Ministerio de Vivienda prevé nas súas partidas orzamentarias axudas que van desde os catro ata os oito millóns de euros para aloxamento de estudantes superiores en todo o país, pero para que esta subvención chegue á cidade, o Executivo autonómico tería que axilizar os trámites. De feito entre os próximos días 20 e 28 de febreiro revisaranse os acordos entre ambos organismos.

Tal e como apunta o vicerreitor e especialista, o Goberno de Núñez Feijóo ten orzamentados xa 10 millóns para sufragar o gasto, polo que o aporte desde Madrid podería supor un enorme adianto, pero “para iso teñen que adxudicalo”, di.

O vicerreitor de Infraestruturas, Xosé Lois Martínez, ve “indispensable” a realización do proxecto

Plazos > O Concello da Coruña deu o visto bo á licenza de obras da residencia universitaria o pasado mes de marzo e a Xunta convocou un concurso para construila ao que se presentaron una vintena de empresas, pero ata agora, aínda non está resolto. Por iso o vicerreitor recordou recentemente que hai catro anos que se iniciou a tramitación desta iniciativa, redactouse un proxecto, convocouse un concurso para adxudicar as obras, modificouse o plan xeral urbán e fíxose tamén un concurso de ideas para elexir o deseño do edificio. Así mesmo, reservouse unha partida de 23 millóns no orzamento da Xunta.

A partir do momento en que se poda edificar, a nova instalación estaría lista en 30 meses, segundo prevén os técnicos. O total do novo complexo podería acoller a máis dun millar de alumnos -serán dous, unha parte para 400 e outra para 600-. Algúns tachan esta capacidade de insuficiente se se ten en conta que na cidade estudian actualmente ao redor de 24.000 matriculados, pouco menos que a súa veciña, que ten 27.000 e ten, desde hai anos, máis de 1.100 habitacións.

Periferia > Este último dato faise máis chamativo se se ten en conta que as facultades na capital galega están situadas no casco urbán da cidade, mentres que na Coruña ubícanse fóra do centro. Este último inconveniente provoca que os alumnos teñan que realizar cada día longos desprazamentos para ir a clase.

Asegurou así mesmo que a construción é “irrenunciable” e que de non levarse a cabo podería supor un grave paso atrás con respecto a outros centros e dificultaría a equiparación da capital herculina a outras poboacións con centros adscritos ao Plan Bolonia.

Martínez entende por tanto que “cada día que pasa sin resolver a adxudicación do concurso da obra, non só se xenera un escenario de incertidume” e un momento de paro e crisis e entende que a consecuencia é que se “debilite” o proxecto coruñés da área urbana máis dinámica de toda Galicia.

Cooperativistas piden a Concello, Estado e Xunta un pacto para empezar o ofimático

La Opinión de A Coruña

28/01/10

A Coruña

Representantes de tres cooperativas que agrupan a case 300 familias pedirán ás tres administracións que impidan que a execución da sentenza do Supremo retrase as obras


Marta Villar A Coruña

Portavoces das tres principais cooperativas do Parque Ofimático, que representan a case 300 familias, acordaron onte solicitar unha entrevista con representantes do Concello da Coruña, a Xunta e o Ministerio de Fomento, para lograr que as tres administracións cheguen a un acordo rápido que permita iniciar as obras de urbanización no sector e que evite unha nova reparcelación.

Os cooperativistas confían en que mediante o diálogo se poderá conseguir que as tres administracións públicas implicadas no desenrolo do Parque Ofimático encontren unha solución ante o problema creado tras a sentenza do Tribunal Supremo que anula o plan parcial deste sector porque o Concello non recoñeceu o dereito a aproveitamento urbanístico de Renfe (agora denominada Adif).

A resolución xudicial non ordena unha nova reparcelación pero esta é inevitable porque o Alto Tribunal establece que hai que incluír a Adif no reparto o que obriga a recalcular os aproveitamentos. O organismo ferroviario ten 11.090 metros cadrados de terreo neste ámbito polo que tería dereito a un aproveitamento equivalente a 89 pisos.

O problema afecta a un gran número de propietarios pois nesta zona entre Matogrande e Eirís construiranse ata un máximo de 2.432 vivendas das que aproximadamente a metade son de protección autonómica.

Maqueta do Parque Ofimático

Responsables das cooperativas suliñan que o seu único obxectivo é que "as máquinas entren a traballar canto antes no ofimático" e por esa razón queren que se negocie unha solución que non pase por unha nova reparcelación porque retrasaría a xestión desta urbanización.

Os cooperativistas sinalan que os tres implicados que deben solucionar o problema son administracións públicas polo que "non tería que haber dificultades á hora de chegar a un acordo" a pesar dos "eventuais condicionantes técnicos e xurídicos".

Estes afectados recordan que as case 300 familias integradas nestas cooperativas aportaron xa unha media de 30.000 euros polo pago a Xestur das parcelas nas que se construirán as vivendas protexidas e esixen que este diñeiro "se invirta canto antes na urbanización do terreo" para que estes propietarios accedan aos seus futuros fogares "o antes posible".

O primeiro anuncio da construción deste sector efectuouse hai case vinte anos, o plan parcial custou seis anos de tramitación e tres modificacións, e por esta razón o maior temor das familias é que teñan que esperar máis anos aínda ata poder acceder ás súas vivendas.

Unha das propostas que posiblemente se plantexen é a inexecución da sentencia do Tribunal Supremo. Os afectados, como parte interesada, teñen dereito a solicitar ao Alto Tribunal que non se execute. Tamén o pode facer o Concello aínda que a concelleira de Urbanismo, Obdulia Taboadela, manifestou que o Concello non fará nada, quedará á espera ata saber se Adif pide que se execute dita resolución xudicial.

O Concello, segundo a lexislación, ten un prazo de dous meses para executar esta sentenza, e se non o fai Adif pode demandar a súa execución forzosa. Responsables do organismo ferroviario manifestaron onte que os seus servizos xurídicos estudan nestes momentos o contido do fallo do Supremo polo que aínda non tomaron unha decisión.

Toda sentenza debe ser executada nos seus propios términos, é un dos principios fundamentais do dereito á tutela xudicial efectiva. Se o Supremo anula o plan parcial e obriga a recalcular o aproveitamento para otorgarlle unha parte a Adif, isto é o que hai que facer e obriga a efectuar un novo expediente de reparcelación.

Alternativas

O Concello da Coruña tamén pode solicitar ao Alto Tribunal a inexecución da resolución xudicial por imposibilidade material de cumplila e Adif pode non opoñerse pero en calquer caso, se hai unha negociación ou se intenta un acordo para evitar cumplir o fallo xudicial, son os tribunaies os que teñen a última palabra e din se aceptan ou non solucións que eviten o que resolveron en sentenza.

O Executivo local, noutros casos nos que o Supremo fallou tamén na súa contra como co edificio Conde de Fenosa, legalizou a situación modificando o plan xeral urbán. Se o Executivo municipal coruñés optase por unha solución similar no caso do Parque Ofimático surxiría un problema: a intensidade do sector é de 1,1 metro cadrado por metro cadrado pero agora a lei do solo limita a intensidade nestes ámbitos a 1 metro cadrado por metro cadrado, é dicir, menos edificabilidade, o que obrigaría ademais a recalcular os datos da memoria do plan xeral.

"A urbanización vai quedar preciosa, está moi ben deseñada, é urbanismo intelixente, con zonas verdes, pisos de boa calidade, poucas alturas e a un bo precio, é un luxo", explica un cooperativista respecto aos pisos protexidos que se executarán no Parque Ofimático. Os afectados descoñecen sequera unha data aproximada de entrega das chaves das vivendas pero sinalan que as obras de urbanización están orzamentadas para este ano. "Agora todo vai depender da vontade de Renfe", engade un cooperativista. Arturo Franco, López Mihura e Romero Teijo, Naos ou Rodríguez e Rivoira son algúns dos arquitectos que deseñarán o Parque Ofimático.

O Supremo obriga a reparcelar o parque ofimático

La Opinión de A Coruña

26/01/10

A Coruña

O Alto Tribunal afirma que o Concello debeu recoñecer a Renfe como propietario de terreos no sector, onde se levantarán 2.432 pisos, e polo tanto con dereito a aproveitamento urbanístico

Marta Villar A Coruña

O Concello da Coruña deu o último paso o pasado mes de setembro para poñer en marcha o Parque Ofimático despois de seis anos de tramitación e agora terá que empezar de novo todo o proceso. O Tribunal Supremo acaba de anular o plan parcial porque o Concello non recoñeceu a Renfe o aproveitamento urbanístico que lle correspondía polos terreos que posuía neste sector. O plan parcial inclúe 400 parcelas edificables e prevé construír ata un máximo de 2.432 vivendas na zona entre o barrio de Eirís e Matogrande, das que 1.200 serán de protección autonómica.

A sentenza emitida polo Supremo o pasado 14 de decembro supón un duro pau para o Concello e un grave problema difícil de solucionar debido aos efectos que ten: o Goberno local terá que realizar unha nova reparcelación dos terreos porque ao haber outro propietario máis ao que compensar é necesario recalcular os aproveitamentos que lle tocaron a cada un. A consecuencia inmediata é que esta resolución xudicial perxudica ao conxunto de propietarios porque cantos máis son a repartir menos toca.

O maior problema téñeno os veciños que compraron terreos xa neste sector, ou entregaron adiantos. Xestur ademais xa adxudicou en concurso a venda de parcelas para os pisos protexidos e os adxudicatarios foron promotoras e cooperativas ás que se sumaron moitos interesados.

O Concello, para executar esta sentenza, non ten máis remedio que efectuar unha nova reparcelación entre os propietarios de terreos. A anulación do plan sentenciada polo Supremo non supón automaticamente a anulación tamén dos seus instrumentos de xestión pero como o Alto Tribunal precisa na súa resolución que Renfe ten dereito ao aproveitamento que lle corresponde no sector, hai que realizar unha nova adxudicación de parcelas e reparto entre propietarios incluíndo a Renfe.

Renfe, entidade agora denominada Administrador de Infraestructuras Ferroviarias (Adif), ten terreos dentro do plan parcial do Parque Ofimático: son as vías do tren que vén de Pocomaco e tras pasar baixo Alfonso Molina diríxense por detrás do colexio Liceo ata o porto. En total suman uns 11.090 metros cadrados de terreo calificado como sistema xeral ferroviario.

O Executivo local negouse sempre a recoñecer que Renfe, ao igual que outros propietarios de terras dentro do ámbito, tiñan dereito a edificabilidade cando se executase o plan parcial. Por esta razón a entidade ferroviaria presentou un recurso contra o acordo do pleno do Concello de 2001 polo que se aprobou definitivamente o plan parcial e se rexeitou a súa impugnación. Agora foi o Supremo o que obrigou ao Concello a recoñecerlle o seu dereito.

O Tribunal Superior rexeitou a lexitimidade de Renfe para recurrir pero o Supremo revocou a súa resolución e precisou na sentenza que se a entidade adquirise no seu día os terreos para poñer as vías de forma gratuita, non tería dereito a aproveitamento urbanístico, pero fíxose con eles por expropiación, ou sexa, que pagou por eles, polo que segundo a lexislación si ten que ser compensado.

Zona entre Eirís e Matogrande, onde se ubicará o Parque Ofimático.

Os veciños expropiados no seu día tamén terían dereito á reversión dos seus terreos ao cambiar o fin para o que llos quitaron pero co último cambio da lei este dereito xa caducou. O Concello, para executar a sentenza, terá que realizar unha nova reparcelación e otorgar agora a Renfe un aproveitamento urbanístico de case 11.000 metros cadrados, que en uso residencial sería o equivalente a 89 vivendas. Tamén podería optar por compensar a Renfe co aproveitamento noutras urbanizacións da cidade, para non retrasar máis este proxecto, aínda que legalmente non sería correcto.

A sentenza do Supremo anula o primeiro plan parcial, o que se aprobou en 2001. Despois dito instrumento foi modificado en 2005 e en 2007 pero os efectos do fallo xudicial afectan ao plan vixente actualmente porque as determinacións do primeiro proxecto, anuladas agora polo Alto Tribunal, incorporáronse ao definitivo.

O plan parcial do S-10 do Parque Ofimático foi aprobado definitivamente por acordo plenario en setembro de 2001 pero de inmediato o propio Concello acordou a súa suspensión para rectificar unha cuestión da calificación da zona de afección de Renfe polo que se produxo unha nova aprobación no pleno de marzo de 2003.

Dous anos despois modificouse de novo este instrumento de planeamento debido á entrada en vigor da nova lei do solo galega. O plan parcial fixaba máis prazas de aparcadoiros das que esixía a lei polo que o Concello corrixiuno para reducir o seu número. Esta segunda modificación aprobouse por acordo plenario en febreiro de 2005.

A terceira e última modificación, e a máis polémica, prodúxose en 2007. O pleno aprobou un texto refundido do plan -de novo excluíu a Renfe do dereito a aproveitamento- pero ademais cambiou de forma sustancial o proxecto: tanto o plan xeral de 1998 como o primeiro plan parcial do Parque Ofimático, o de 2001, fixaba un uso terciario para este sector, é dicir, unha zona empresarial e de oficinas. Co cambio de 2007 converteuse nun plan no que o uso dominante é o residencial e o uso terciario é case testimonial. O aproveitamento urbanístico é de 287.735 metros cadrados para uso residencial é só 95.578 metros para uso terciario.

A superficie do sector do Parque Ofimático suma case 40 hectáreas. No seu interior ubícase o núcleo de solo urbán de Eirís de Arriba e Abaixo, que está excluído do plan.